پسر جهنمی

۱.
بعد از آن همه گناه حالا  مرده بودم و براي هيچ كدام از سؤال هايشان پاسخي نداشتم. گرفتار يك چهار ديواري تنگ كه اولين تجربه ام بود، مثل همه آدم ها. دوباره مي پرسند و من چيزي جز درخواست برگشتن در پاسخ شان ندارم. شك ندارم كه مرده ام و بعد از آن همه گناه، يك راست مي روم بيخ جهنم. حرارت شعله ها را احساس مي كنم، پس فرقي نمي كند جوابشان را بدهم يا نه. من جهنمي ام.
۲.
به ساعتم نگاه مي كنم، هنوز چند دقيقه اي وقت هست. استكان چاي را سر مي كشم. لباس هايم را مي پوشم. به گناهاني كه مرتكب شده ام فكر مي كنم و بيرون مي روم.
                      

                                         من گناهكارم من گناهكارم من گناهكارم

خسته ام از همه کس و هیچکس... از همه چیز و هیچ چیز

بغضی است هر چه رهایش می کنم نمی رود...

گویی که نشستن در فقسه سینه ام عادت روزانه اش شده!!

یک دنیا حرف برای گفتن دارم

اما هیچ حرفی برای زدن ندارم... دارم خفه می شوم

به پشت سرم نگاه می کنم... تنها نیستم

آنان دوستند یا دشمن؟ دیوانه می شوم... علاجی نیست!!

سکوتی که هرگز شکسته نشد....

دل کنده از دنیا

Artist: CRADLE OF FILTH
Album: Damnation And A Day
Year: 2003
Title: Babalon A.D. So Glad For The Madness

I bled on a pivotal stretch
Like a clockwork Christ
Bears sore stigmata, bored

And as I threw Job, I drove
Myself to a martyred wretch
To see if I drew pity
Or pretty litanies from the Lord

So the plot sickened
With the coming of days
Ill millennia thickened
With the claret I sprayed
And though they saw red
I left a dirty white stain
A splintered know in the grain
On Eden's marital aid

So glad for the madness

I walked the walls naked to the moon
In Sodom and Babylon
And through rich whores and corridors
Of the Vatican
I led a sordid Borgia on

I read the Urilia text
So that mortals wormed
As livebait for the dead

And as I broke hope, I choked
Another pope with manna peel
Dictating to DeSade
In the dark entrails of the Bastille
And as he wrote, I smote
A royal blow to the heads of France
And in the sheen of guillotines
I saw others, fallen, dance

I was an incurable
Necromantic old fool
A phagadaena that crawled
Drooling over the past
A rabid wolf in shawl
A razor's edge to the rule
That the stars overall
Were never destined to last

So glad for the madness

I furnaced dreams, a poet, for of sleep
Turning sermons with the smell
On Witchfinder fingers
Where bad memories lingered
Burning, as when Dante
Was freed to map Hell

I sired schemes and the means
To catch sight of the seams
And the vagaries inbetween...

And midst the lips and the curls
Of this cunt of a world
In glimpses I would see
A nymph with eyes for me

Eyes of fire that set all life aflame
Lights that surpassed art
In sight, that no intense device of pain
Could prise their secrets from my heart

I knew not her name
Though her kiss was the same
Without a whisper of shame
As either Virtue or Sin's
And pressed to Her curve
I felt my destiny swerve
From damnation reserved
To a permanent grin...

So glad for the madness

بابیلن (A.D)

مادر ای لفظ هستی در تمام لحظات زندگی, که از پس ثانیه ها می گذرد و هر لحظه تو را برایم پر مفهوم و شیرین تر می سازد.تو را یاد می کنم چون در قلبم هستی و تو را می سرایم چون در فکرم هستی, قلب و فکرم چه می توان یاد کرد جز آنکس که مرا هستی بخشیدی.تو گل باغ بوستان خاطراتم و فرشته دریاچه آرزوهایم هستی و تو ای آن کس که هستی و چیزی نمی توان گفت جز آنکس که تو هستی.

ليلي قصه اش را دوباره خواند براي هزارمين بار و مثل هر بار ليلي قصه باز هم مرد.

ليلي گريست و گفت: كاش اين گونه نبود.

خدا گفت: هيچ كس جز تو قصه ات را تغيير نخواهد داد. ليلي! قصه ات را عوض كن.

ليلي اما مي ترسيد. ليلي به مردن عادت داشت.

تاریخ به مردن لیلی خو کرده بود.

خدا گفت: لیلی عشق می ورزد تا نمیرد. دنیا لیلی زنده می خواهد.

لیلی آه نیست. لیلی اشک نیست. لیلی معشوقی مرده در تاریخ نیست.لیلی زندگی ست. لیلی! زندگی کن.

اگر لیلی بمیرد.چه کسی لیلی به دنیا بیاورد؟

چه کسی گیسوان دختران عاشق را ببافد؟

چه کسی طعام نور را در سفره های خوشبختی بچیند؟ چه کسی غبار اندوه را از طاقچه زندگی بروبد؟ چه کسی پیراهن عشق را بدوزد؟

لیلی! قصه ات را دوباره بنویس.

لیلی به قصه اش بر گشت.

این بار اما نه به قصد مردن.که به قصد زندگی.

و آن وقت به یاد آورد که تاریخ پر بود از لیلی های ساده گمنام.

ادمک اخر دنیاست بخند

ادمک مرگ همین جاست بخند

ان خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کردشوخی کاغذی ماست بخند

    ترس ازمرگ بیش ازخودمرگ ترسناک  است.

                      (پابلیلیوس سیروس)

 مرگ به خودی خودچیزمهمی نیست.امامیترسیم که چه خواهیم شدوبه کجاخواهیم رفت.

(جان درای دن)

اوکه به انتظارمرگ نشسته بدبخت است.امابدبختترازاوکسی است که ازمرگ میترسد.

                                        (ژولیوس ویلهم زینک گرف)

 مزه زندگی به خاطروجودمرگ ازبین نمیرود.

همانطورکه خنده ماازجدی بودن زندگی نمیکاهد.(جرج برناردشاو)

«پیرامون خویش ، در هر جا که می روم ، به هر جا که

می چرخم و هر جا که می نگرم ، عذابهایی تازه و عذاب

کشانی تازه می بینم . در فضای ظلمانی ، تگرگ درشت و

آب کثیف و برف فرو می بارد و زمینی که این همه را

به خود می پذیرد، سخت گند آلود است»

مرا صدا بزن آقا ! سکوت را بشکن

وقفل پنجره ی روبروت را بشکن

ترک ترک شده ام ، هی سراب می بینم

تو چشمه ای ، عطش دشت لوت را بشکن

(د ـ فا ـ رـ می ـ د ـ رـ می ـ فا ـ د ـ فا ـ رـ می) دیگرـ

سکوت کن و غرور فلوت را بشکن

چقدر داد زدی : « وقنا عذاب النار »

جهنمی شدی آدم ، قنوت را بشکن !

ومن که واژه تنیدم غزل  شدم ، امشب ـ

دژ قدیمی ی این عنکبوت را بشکن

بیا و پنجره ی روبروت را بشکن

مرا صدا بزن آقا ! سکوت را بشکن

خوشبختی

خوشبختی با ما انسانها فاصله زيادی دارد حتی انسانهايی که خودشون رو نوک کوه های

خوشبخترين ادم ها ديونه ها هستند.......ای کاش که من يک ديوانه بودم

دیروز شیطان را دیدم در حوالی میدان, بساطش راپهن کرده بود؛ فریب می فروخت . مردم دورش جمع شده بودند, هیاهو می کردند وهول می زدندو بیشتر می خواستند. توی بساطش همه چیز بود: غرور, حرص,  دروغ  وخیانت, جاه طلبی وقدرت .هر کسی چیزی میخرید ودر ازایش چیزی می داد. بعضی ها تکه ای از قلبشان را می دادند.وبعضی پاره ای از روحشان را.بعضی ها ایمانشان را می دادند وبعضی آزادگیشان را.

شیطان می خندید ودهانش بوی جهنم می داد.حالم را به هم می زد,دلم می خواست تمام نفرتم را توی صورتش تف کنم .

انگار ذهنم را خواند , موذیانه خندیدو گفت :من کاری با کسی ندارم, فقط گوشه ای بساطم را پهن کرده ام وارام نجوا می کنم,نه قیل وقال میکنم ونه کسی را مجبور میکنم از من چیزی بخرد,میبینی ادمها خودشان دوره من جمع شده اند .

جوابش را ندادم . انوقت سرش را نزدیک اورد و گفت : البته تو با اینها فرق میکنی تو زیرکی ومومن . زیرکی وایمان ادم رانجات می دهد . انها ساده اند وگرسنه . به جای هر چیزی فریب می خورند .

از شیطان بدم می امد اما حرفهایش شیرین بود .گذاشتم که حرف بزند. و او هی گفت و گفت و گفت. ساعتها کنار بساطش نشستم تا اینکه به جعبه ای افتادکه لا به لای چیز های دیگر بود. دور از چشم شیطان ان را برداشتم و توی جیبم گذاشتم. با خودم گفتم:بگذار یک بار هم که شده کسی چیزی از شیطان بدزدد. بگذار یک بار هم او فریب بخورد.

به خانه آمدم و در جعبه ی کوچک عبادت را باز کردم. توی ان اما جز غرور چیزی نبود.جعبه ی عبادت از دستم افتادو غرور توی اتاق ریخت. فریب خورده بودم.

دستم را روی قلبم گذاشتم  , نبود . فهمیدم ان را کنار بساط شیطان جا گذاشته ام.

تمام راه دویدم, تمام راه لعنتش کردم , تمام راه خدا خدا کردم. می خواستم یقه نامردش را بگیرم, عبادت دروغی اش را توی سرش بکوبم و قلبم را پس بگیرم.

به میدان رسیدم . شیطان اما نبود

عزرائيل باز هم مي آيد

به زودی جهنمی به عظمت جهنم پرپا می کنم 

 تا همه از دیدنش لذت ببرند

پس تا امید آن روز .....

... خنجر بر گلوی هم فرو می کنند

من خسته و بی کس .....

جنازه ی خود را بر دوش دارم و در پی گورستانی میگردم

حصرت زندگی پوچت

ثروتی که با زره زره وجودت

و عزتی که با قطره قطره آبرویت

جمع کرده بودی به ناگاه برایت بی مفهوم و بی ارزش میشود

 وقتی که مرگ به سراغت می آید !!!!!! 

وحشت وجودت را فرا میگیرد

ترس تمام اندامت را می لرزاند

و عزرائیل جانت را چنان میگیرد که گویی هرگز زاده نشده ای

وقتی که مرگ به سراغت می آید !!!!!!

بدان که آسوده شدی از تمام زشتی ها

بدان که فارغ شدی از جهنمی بد تر هزار کرور آتش

بدان که تو دیگر زخم عشق و فریاد درد را تجربه نخواهی کرد

و با تمام وجودت درک میکنی ؛ که چه زیبا است مرگ

وقتی که مرگ به سراغت می آید !!!!!!

 بدان که تو دیگر مردی

"عزرائیل"